Najważniejsze wnioski

• W zdecydowanej większości naszych spraw Sąd stwierdza nieważność całej umowy; „odfrankowienie” to dziś margines i roszczenie ewentualne.
• Nie ma banku „bezpiecznego” dla Frankowicza-powoda: mBank, Millennium, PKO BP, Getin/VeloBank, Santander, BPH/GE Money, Raiffeisen/Polbank, Pekao, Deutsche Bank — każdy z nich przegrywa z tego samego powodu: klauzule przeliczeniowe i brak rzetelnej informacji o ryzyku.
• Czas trwania sprawy zależy bardziej od sądu niż od banku — ta sama umowa w Warszawie i w mniejszym sądzie okręgowym to zupełnie inna kolejka.
• Apelacja banku to dziś głównie gra na czas — sądy drugiej instancji w zdecydowanej większości utrzymują wyroki, a każdy miesiąc apelacji to odsetki na korzyść Klienta.

Metodologia: co liczymy, a czego nie

„Wyrok” w naszym liczniku to orzeczenie sądu powszechnego korzystne dla Klienta ŻBK — stwierdzenie nieważności umowy albo zasądzenie zwrotu świadczeń — obejmujące zarówno wyroki pierwszej instancji, jak i orzeczenia prawomocne. Nie liczymy tu ugód (800 ugód opisujemy osobno) ani spraw w toku. Dane obejmują okres od pierwszej wygranej ŻBK do 1 września 2026 r. Banki traktujemy łącznie z następcami prawnymi (Getin Noble Bank / VeloBank / syndyk; BPH / GE Money; Raiffeisen / Polbank / BNP; PKO BP / Nordea; Santander / Kredyt Bank / BZ WBK).

Mapa banków — z kim i o co się spieramy

Trzy rzeczy, które widać w tej mapie i których banki wolałyby nie pokazywać. Po pierwsze, źródło przegranej jest wszędzie to samo: bank jednostronnie ustalał kurs i nie wyjaśnił nieograniczonego ryzyka walutowego — a po C-260/18, uchwałach SN z 2021 r., C-520/21 i III CZP 25/22 nie ma już linii obrony, która by to zmieniała. Po drugie, sprawy przeciwko Getin/VeloBank są dziś najbardziej złożone proceduralnie, ale nie „przegrane”: sądy konsekwentnie ustalają nieważność, a spór przeniósł się na etap zaspokojenia. Po trzecie, czas trwania sprawy zależy bardziej od sądu niż od banku — ta sama umowa mBanku w Warszawie i w mniejszym sądzie okręgowym to inna kolejka, dlatego wybór sądu jest elementem strategii.

11 wniosków z 1500 wyroków

1. Nieważność, nie odfrankowienie. Zdecydowana większość naszych wyroków to nieważność całej umowy — żądanie ustalenia nieważności plus zapłaty jest standardem, a „odfrankowienie” składamy tylko jako roszczenie ewentualne.

2. Bank nie udowadnia poinformowania o ryzyku. W sprawie za sprawą bank nie przedstawia żadnej symulacji ani danych historycznych — a to na nim spoczywa ciężar dowodu. Blankietowe oświadczenie o ryzyku sądy konsekwentnie uznają za niewystarczające.

3. Odsetki od wezwania, nie od wyroku. Po TSUE C-140/22 i III CZP 25/22 wygrywamy odsetki ustawowe od wezwania lub doręczenia pozwu; przy sprawie trwającej kilka lat to istotna część wartości roszczenia.

4. Zarzut zatrzymania i potrącenia to głównie gra na czas. Po C-28/22 zatrzymanie nie może pozbawiać konsumenta odsetek; potrącenie działa tylko przy prawidłowo skonstruowanym oświadczeniu — sprawdzamy je w każdej sprawie.

5. Wynagrodzenie za kapitał i waloryzacja — nie istnieją. Od C-520/21 i C-488/23 bank nie ma roszczeń ponad nominalny kapitał; kontrpozwy banków są oddalane.

6. Zabezpieczenie warto składać w każdej sprawie CHF. Wstrzymanie rat na czas procesu (C-287/22) zmienia ekonomikę sporu — szczególnie w sprawach GNB, gdzie po upadłości było jedynym realnym środkiem ochrony.

7. Spłacony kredyt to taka sama sprawa. Znacząca część naszych wyroków dotyczy umów już spłaconych; przedawnienie liczy się od świadomości abuzywności, nie od spłaty.

8. Apelacja banku rzadko coś zmienia. Sądy apelacyjne w zdecydowanej większości utrzymują wyroki; apelacja dodaje czas — i odsetki za ten czas.

9. Kredyt „na firmę”, „na remont”, „na spłatę innego” — nadal konsumencki, jeśli cel dominujący był prywatny. Kluczowa jest analiza wniosku kredytowego, nie nazwa produktu.

10. Umowa po aneksie „na spłatę w CHF” lub po ugodzie z 2021 r. — wciąż do podważenia. Aneks nie sanuje abuzywności; wcześniejsza ugoda KNF wymaga oceny indywidualnej.

11. Czas gra dla tego, kto złożył pozew. Klienci, którzy pozwali w latach 2018–2020, mają dziś prawomocne wyroki i odsetki za wiele lat; ci, którzy „czekali na pewność”, dopiero wchodzą do kolejki. Ustawa frankowa z 2026 r. skróci ją, ale jej nie zlikwiduje.

Co bank robi po przegranej — i co Ty

Po prawomocnym wyroku scenariusz jest powtarzalny: bank rozlicza się w terminie albo czeka na wezwanie do egzekucji; hipoteka schodzi z księgi na podstawie prawomocnego wyroku i oświadczenia banku, czyli tzw. listu mazalnego lub — w razie oporu — powództwa o uzgodnienie treści księgi; BIK czyścimy pismem. 

FAQ – najczęstsze pytania

Który bank najczęściej przegrywa z frankowiczami?

Wszystkie banki, które udzielały kredytów indeksowanych i denominowanych, przegrywają z tego samego powodu — klauzule przeliczeniowe i brak rzetelnej informacji o ryzyku. W liczbach bezwzględnych najwięcej spraw dotyczy banków o największym portfelu CHF: mBanku, Millennium, PKO BP i Getin.

Jaki procent spraw frankowych wygrywają kredytobiorcy?

W sprawach prowadzonych przez ŻBK zdecydowana większość kończy się korzystnie dla Klienta — 1500 wygranych wyroków, z czego 100% spraw prawomocnych zakończyło się sukcesem. 

Ile trwa sprawa frankowa w 2026 r.?

Zależy głównie od sądu: od kilkunastu miesięcy do kilku lat do prawomocności, najdłużej w Warszawie, gdzie skupia się większość spraw. Ustawa frankowa z 2026 r. ma to skrócić.

Czy Sąd Najwyższy zmienił coś w 2026 r.?

Linia III CZP 25/22 (2024) jest utrzymywana; nowe orzeczenia SN dotyczą głównie rozliczeń, spraw GNB i statusu przedsiębiorców. Śledzimy je na bieżąco w hubie wyroków.

Skąd te dane?

Z akt spraw ŻBK — 1500 wyroków, 800 ugód, 490 mln zł, dane własne, stan na 1.09.2026. Pełną metodologię publikujemy w tekście jubileuszowym 1 września.